anı

Oğlumu Tanıdıkça Kocamı Anlıyorum!

Şu yaşıma geldim genetik mirasın ne olduğunu yeni anlamaya başladım.
Aras geldi 3buçuk yaşına artık konuşmaları anlatmaları hissettikleri ve bunları dile getirebilmesi ile bir küçük adam.
Kişiliğini oluşturan taşlar yavaş yavaş kendini göstermeye başlıyor yada biz anlamaya başlıyoruz.

Aras oturmuş legoların başına kaptırmış kendini. Birşeyler söylüyorum hiç tepki yok ama duyduğunun farkındayım.
“Bir çikolata mı yesek acaba?” diye damardan giriyorum.
Mimiklerde belli belirsiz bir değişme var ama hala tepki yok! Aklındaki son parçayı yerine koyduktan sonra (en az 15 saniye geçiyor) ok gibi fırlıyor yerinden “Hadi yiyelim!”

Eşimlede aynı muhabbeti en az 10 kez yaşamışlığım vardır. Sinire bağlayıp “Beni dinlemiyo musun sen?” triplerinin başladığı zamanlar. Meğer mazlumların beyni böyle çalışıyormuş. Bir işi tamamlamadan diğerine tepki veremiyorlar.
Biz üç kız kardeş büyüdük, aynı anda biriyle kavga ederken diğerine güncel bir mevzu anlatıp bir yandan ödev yapabiliyoruz!
Nerden bileyim ben!
Eşimden özür diledim, kendimi huzura verdim. Bana bir garezi yok, yaradılışı öyle diyorum şimdi hiç sinirlenmiyorum 🙂

Eşim tam uyuyacak aklına takar olmadık bişeyi ne uyku kalır ne bişey. Bu ara stresli herhalde sinirleri bozuk diye düşünürdüm.
Geçen akşam Aras’la yatmışız uyuyacak inşallah sabırla bekliyorum. Dön oraya dön buraya derken;
“Hoteldeki abi neden bana yardım etti de beni arabaya o oturttu!? Ben onu tanımıyorum bile!”
dedi. Ben şok!
Bu yaz 2 çocuklu tatilimizde eşimde valizler giriş işlemleriyle uğraşıyor benim kucakta 2 numaralı minik uyuyor Aras elimden tutuyor. Birde bebek arabası var. Görevli sağ olsun hoop diye bebek arabasına oturtmuştu. Bozulduğunu farkedince arabayı ben ele almıştım. Ama hiç muhabbeti olmamış olay orda bitmişti. Aradan geçmiş 5 ay! Tam uykuya dalacakken nerden geldi aklına be çocuğum! Babasının oğlu 🙂

Adamcağız haftanın beş günü çalışıyor. İyi de bende haftanın beş günü evdeyim. Ailecek birşeyler yapalım gezelim görelim diyorum. Tamam gidiyoruz ama gittiğimiz yerler belli. Bende olan o şevk heyecan yok. Evde çook mutlu!
Aras geçen gün “Ne zamandır ikea ya gitmiyoruz haftasonu gidelim. Ama öyle çok fazla durmayalım hızla gezip hemen evimize gelelim” dedi. Pes!

İşte bunlar hep gen!
Babadan oğula geçen!
Artık kocamı daha iyi anlıyorum! Oda kapmış geni bir çaresi yok.
Olduğu gibi kabul et dedikleri böyle bişey işte.
Daha fazlasını oku »Oğlumu Tanıdıkça Kocamı Anlıyorum!