Çocuğunuza Miras Bırakmak İster misiniz?

15 Ara

Son zamanlar da üst üste aynı cümleyi kurarken buldum kendimi.
Keşke daha önce okusaydım, keşke daha önce bilseydim, keşke daha önce tanısaydım…

Demek ki şimdilerde hayatıma yeni birşeyler katmayı öğrenmişim diyorum.
Bir yandan da kurduğum keşke cümlelerinin ne olduğunu düşündüm…
Sonra neden geçmişimde olmadığını?

Okuduğum kitaplardan çıktım biraz yola galiba, bu kitabı Aras ve Arda mutlaka okumalı dedim kendi kendime.

Üzerine düştüğüm notlarla, bazı kitapları onlar için ayrı bir yerde toplamaya karar verdim sonra.
Keşke annem de bana böyle bişey yapsaydı, o zaman daha erken tanışırdım diye geçirdim içimden.

Sonra düşünceler birbirini kovaladı…

Keşke evdeki bebeklere oturup beraber kıyafetler dikseydik dedim. Geçen gün Aras’la evdeki bebeğe kıyafet dikmiştik. Çok güzel vakit geçirdik. Biz annemle hiç dikmedik.

Henüz hala tamamlayamadığım bir playlistim var, canım istediğinde dinlediğim ve herbiri ruhuma değen şarkılardan oluşan. Henüz bitirmedim. Bitirmeliyim. Anneminde böyle şarkıları olsaydı keşke ergen zamanlarda buda dinlenir mi diye yüz çevirsemde, bir gün dinlediğimde hoşuma giderdi. Ve aklıma geldikçe dinlerdim… Bir şarkısı var annemin…

Bir favori film listeside bırakmalı, sana dokunan mutlaka bu izlemeli dediklerini ayırmalı yavrulara.

Herkesin bayılarak yediği beğendiği bir yemeğini birlikte yapsaydık mesela, tarifini sadece çocuklarına püf noktalarıyla verseydi bir gün… Birlikte girişseydik mutfağa, bazen turşu kursaydık, bazen tarhana ovalasaydık, bazen reçel… Hiç birini yapmadık. Bilmiyorum hala. Hünerlerini öğretseydi keşke bana.

‘Saat 1de herzaman ki yerde’ diye bir mesaj attığımızda tüm herşeyi bırakıp orada buluşacağımız sadece bize özel bir yerimiz olsaydı keşke mesela.
Sırf geyik yapmak için iki lafın belini kırmak için, ya da dert yanmak için buluştuğumuz.
Bizim öyle bir yerimiz olsun çok istiyorum.

Bir hafta sonu sıkıntıdan patlarken evde herhangi bir yere bir bilet alıp gitseydik bir anda mesela. O özgürlükte olabilseydi keşke…

Farklı hobilerine beni bulaştırsaydı keşke, kumaş boyalarıyla kendi kendime boyamıştım bişeyler, dantel örüyor diye zincir çekmiştim, ahşap boyamasına bulaşmıştım…
Ama hiç hadi birlikte yapalım olmadı hatıramda bu şekilde kalmış bunlarda…

Mesela bir fotoğraf albümü, yanına notlar düşülmüş zamanında… Ne güzel gelirdi şimdi. Şimdiden hazırlıyorum bizimkilere…

Ve daha da uzar belki keşkeler…
Ama keşkeler hep yaşanmamışlıklar için fark ettiniz mi?
O yüzden ben yaşamayı seçiyorum çocuklarımla birlikte…

Ve çocukluğumuz dair hatırladıklarımız neler onu düşündünüz mü?

Duyumuza hitap edenler! Hissettiklerimiz sadece.
Eğer bir miras bırakmak istiyorsanız şimdiden çalışmalısınız, hiç birşey kendiliğinden olmuyor, oluruna bırakınca da olmuyor.
Zaman geçiyor, çocuklar büyüyor, hatıralar siliniyor…
Sadece kalbine dokunanlar kalıyor!

Biz çok geç kaldık mı annemle acaba?

20161009_090422

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir