Düşünce Gücüyle Çalışan “Anneler”

17 Kas

Eğer düşünce gücüyle işleri yoluna koyabilme gücümüz olsaydı herkese açık ara fark atarak bu işin ustası anneler olurdu! Hiç kimse kusura bakmasın.
Çocuğu öğle uykusuna yatırıp uykuya dalmasını beklerken, koklaşıp sevdikten sonra dalma ve yanından kalkmayı becerebilme -ki bu her zaman mümkün olmuyor- süresi arasında geçen zaman dilimi beynin hardıl hardıl çalışmaya başladığı zaman dilimi oluyor.

Hayaller, planlar, bitirilmeyi bekleyen işler, sinir olunan insanlar olaylar…
Bir hücüm oluyor…
Neyse ki bir annenin sinir olunan kişi ve olaylara harcayacağı fazla zamanı yok onları şöyle bir kenarıya itiveriyoruz hemencik 😉

Hayallere geçiyoruz ki çoğu zaman yakın zamanda kavuşamayacağımız şeyler olduğundan bir süre sonra onları daha bol bir zamanda! hayal etmek için kaldırıyoruz rafa.

Planlar kısmı önemli, zamanı biraz daha geniş düşünmeye başlıyoruz, bir ay sonra gidilecek yere nasıl, uyku öncesi mi sonrası mı, yanımıza yemek ne alsak, yedek kıyafet almakta gerekir mi gibi den başlayarak detaylandırıyoruz. Kusursuz plan oluşmaya başlıyor, ve netleşiyor.

Ve geliyoruz yaşadığımız ana!
Bitirilmesi gereken işler!

Uyandığında yemesi için harız olmasını istediğimiz yemeğe karar verip, ocağa koymayı düşünüyoruz ilk.
Mutfak tezgahında diz boyu olmuş tabak çanağa dalmaya karar veriyoruz ardından.

Yerlere dökülmüş parmak ucunda yürüdüğümüz mutfak yerini hızlıca bir siliverdik mi mutfak tamam.
Mutfaktan çıkmadan akşam yemeğinide ateşe otuttururum o da çıkar aradan!

Salona geçip etrafa dağılmış oyuncakları kaldırınca salon toplanmış oluyor zaten orası basit.
Şöyle de bir tozu aldım mı…
Uyanınca da birlikte bir süpürge açarız.

Haa çamaşır makinesi de biter o saate çamaşırları asıveririm arada.
Bekleyen ütüleride akşam uyuduklarında yaparım artık.
Kahvemi içiveriyim bir rahat nefes!
Ama önce birşey atıştırayım, midem kazınıyor.

Dur iyice dalana kadar birkaç sayfa kitap okuyayım bari…


Haa uykuya daldı galiba haydi bakalım iş başa…

İlk napıyodum bir çorba koyayım en iyisi.
Mutfak uçuyor ama yok ses çıkar şimdi! diye bir önceki uyku saatinde de ertelediğimiz gibi bu seferde ertelemeye karar veriyoruz mutfağı.
Kahvemi koyayım en iyisi, o pişerken ekmeğin arasına peyniri sıkıştırı veriyoruz.

Kahveyle salona gelip yerlerdeki dağılmış oyuncaklar, eşyalar, incik cincik bir dolu eşyayı jet hızıyla yerlerine tıkıştırıyoruz. Oldu sanki!
Çamaşırları asayım hemen.
Tüh ya kahvem yine soğudu…

İçeriden mıkır bir ses…
Valla uyandı, tekrar uyurmu acaba denemesi… Bazen başarılı bazen değil!

Bırak pilav yapmada usta olmayı, kucakta minikle tek elle pilav ve diğer akşam yemeklerini yapmada usta olmuş anne sahnelerde yine.
Kah kahkalalı, kah salya sümüklü bir günün daha nasıl bittiğini anlamadan.
Ama mutlu anları cımbızlayıp yakalamaktan da geri kalmayan, yetemeyen ama mutluluğuyla yetinen anne…

Ee yine kaldı bütün işler!
Ammann sağlık olsun, yarın uyuduğunda yaparım 🙂

img_20161117_123802

Teoride herşey tamam, pratikte batıyoruz!
Düşünce gücüyle işlerin hallolduğu bir dünya istiyoruz!

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir