İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

İki çocukla ilk günler

İki çocukla beraber 3ayı tamamladık, bıraktık geride…
İlk çocuktan sonra öğrendiğim en önemli şey bugünün de sona ereceği.
Daha dün gibiyken kucağınızda yatışı, şimdi koca bi sıpa olarak gözünüzün önünde dolanışı… Sadece bu günün çok değerli olduğunu öğretiyor zaman insana. Her akşam ikisini de uykuya yatırmayı başardığımda, (bilmem kaç kere uyanmış olsamda o gece, hiç tüm gece uyanık kaldıkları olmadı rahat olun :)) derin bir nefes çekiyorum bugünü de tamamladık diye!

Gözümün korktuğu dönem ilk aylar değildi aslında biraz rahattım bu yüzden. Uzun bir süre emme ihtiyacı olsada emdikten sonra uyuyor olması ilk çocuğunuzla güzel güzel vakit geçirmenize ciddi bir imkan sağlıyor. İkinizinde ihtiyacı olan tek şey bu! Alışma döneminde minik bir kardeş gelse de onun kıymetli olduğunu, hala aynı şekilde seviliyor, önemseniyor olduğunu bilmesi tek önemli olan.

Yeni miniği emzirirken ilk çocuğunuzun da diğer kolunuzda olması, birlikte miniği inceleyip muhabet etmek, hatta kitabı hep birlikte okumak iyi geldi bize. İkinci minik şanslı çok erken tanıştı kitaplarla 🙂

Yeni miniğin ihtiyaçlarını karşılamak gibi bir görevinizin olduğunu bilmesi ve kabullenmesi, ama bununla birlikte her zaman birlikte yaptığınız alışkanlıklara da devam ediyor olmak ilk göz ağrınızı oldukça rahatlatıyor, dolayısıyla sizi.

E kolikler, gaz sancıları, karın ağrıları, bazen uykuya dalamama, uzun emmeler…
Kabusa dönüşebilecek daha bir çok konudan tek bir ürünle kurtuldum neyse ki.
Wrap-slinge bağladığım gibi ne huysuzluk kaldı ne başka birşey, cankurtaranım. Rahatça evin içinde de dışarıda da vakit geçirebildik.

Bu ilk zamanlarda özellikle ev ihtiyaçlarının giderilmesinde mutlaka bir yardım almanız şart! Temizlik, yemek kesinlikle sıra onlara gelmiyor. Yeni minikten bulduğunuz her fırsatta ilk minikle vakit geçirme derdine giriyorsunuz.

Kendinize gelince hıımm bu kısmı dile getirmek zor. Hiç film izlemedim, hiç uzanıp dinlenemedim (emzirirken bu ihtiyacınızı gideriyorsunuz), hiç dışarı çıkıp gezemedim bir başıma, hiç… bilmem başka bişey yapmak da gelmedi aslında içimdem. Çünkü bir işi ya tam ya da hiç yapanlardanım.
Malesef mi iyiki mi tanımlayamıyorum şuanda.

Ama çok daha hamaratım mesela, hiç çocuk yokken yapmadığım işleri şimdi kaşla göz arasında bitirebiliyorum. İkisiyle de vakit geçirebiliyorum. Bazen bu kadar az uykuyla bir günü daha nasıl tamamlayabildiğime inanamıyorum. İkisini birden uyutmayı nasıl başarıyorum, hergün hayret ediyorum. Depresyona girecek vaktim bile yok! Tam ramak kalmışken dolu gözlerle boş boş bakarken biri uyanıveriyor başlıyorsunuz koklaşmaya oynamaya yüzünüzde koca bir gülümsemeyle…
Kendinizi unutturuyor anlayacağınız bu çocuk milleti.
Ya da hatırlatıyor mu?
😉

image

İlk yorum yapan siz olun

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir