Gün akşama kavuşurken…

Bazı akşamlar öyle yorgun, öyle bitkin öyle halsiz hissediyorum ki kendimi…
9’a çeyrek kala başlayıp 9 dokuzda mutlu sonla geçilen uykunun tadını çıkar çıkar doyamıyorum 🙂

Kuzu uykuya sorunsuz geçiş yaptımı tüm yorgunluğum gidiyor sevinçten..Uyumuş pamuk elleri öperek, o tebessümlü uyku halini izleyerek arınıyorum resmen, dünyalar benim oluyor…

Aksi de olmuyor değil tabii, ne sağı belli oluyor bunların ne solu.. Uykusu geldikçe daha da uykuya direnci artıyor bizimkinin… Kaçırırsak vay halimize! Diğer çocuklar da böyle mi? Bilmiyorum…

Bazen uyusun diye dörtgözle beklerken, uyuduğunda özlemeye başlıyorsun… Annelik böyle bişey galiba 🙂
Uyusunda büyüsünn…
IMG_20130530_211027Aras 9 aylık

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir